شعر و شعور

abdezahra2 — Fri, 06 Apr 2007 18:12:22 GMT

گفتی در انتظاری در انتظار مایی

نیکو نگر تو حالت بنگر که بی وفایی

بس وعده ها که دادی بس عهدها که بستی

با دیگران نشستی پیمان ما شکستی

دل در طلب نداری از بس که بی وفایی

آغوش ما گشوده است گر لحظه ای بیایی

بس سالها نشستم در انتظار یاری

یاری ندیده ام من آن یار بیقراری

دانی محبت ما آن آب پاک دریا

یکجا نباشد آخر با حب و جاه دنیا

گر طالب وصالی از جانت عبدزهرا

باید به آب کوثر شویی تو عمق جان را

abdezahra2 — Wed, 14 Mar 2007 14:45:09 GMT

همه جان و هستی من به فدای یک نگاهت

بنگر که مانده چشمم همه روز و شب به راهت

همه روز غصه ای نو برسد ز ره به جانم

خیل مصیبت و غم از دل برد توانم

ای شاه چاره سازم ای داد از این ستمها

در غیبتت عزیزا گشتم اسیر غمها

هستی اهل دین را از ریشه کنده طوفان

محتاج یک نگاهم آرام کون و امکان

گفتی که یاد ما را در سینه داری ای دوست

گفتی که بهر ماها هر لحظه یاری ای دوست

گفتی که شیعه من رو تشنگی بیاموز

وانگه که تشنه گشتی ما را طلب شب و روز

ما با توییم هر آن بر هم بزن حجابت

گر دیده را گشایی دور از تو نیست آبت

آن سان که می نمایی ما را طلب نداری

در فکر کار خویشی هر لیل و هر نهاری

abdezahra2 — Sat, 10 Mar 2007 19:51:13 GMT

آخر این دلتنگی ما چاره خواهد شد عزیزا

پرده های غیبت آخر پاره خواهد شد عزیزا

آخر این بیچارگی ها بر سر آید روز دیگر

بر دل شبهای ظلمت حمله آرد پور حیدر

خواهد آمد مهربان از کوچه های سبز دیدار

بار دیگر کشور دل گردد آباد از تو دلدار

از هجوم دیو و ددها کشور دل گشته ویران

ای تو آبادی دلها بهر بیماری تو درمان

نظری بر این سرا کن ای تو مرد آسمانی

که تو روح این جهانی و ز دیده ها نهانی

نظری بر این سرای غم و غصه گر نمایی

غم و غصه ای نماند نه نوای بینوایی

به یکی نگاه مستت برسان سحاب رحمت

که چو بارد او به جانم برسم به بی نهایت

abdezahra2 — Sun, 04 Mar 2007 05:02:22 GMT

نمودش ساقی مستان عنایت

ز لطفش او نمودم خوش سقایت

چنان بی تاب و مست از جام اویم

سحرگاهان می و مستی بجویم

خدایا عبدزهرا را تو دریاب

وگر دریابیش گردیده سیراب

abdezahra2 — Wed, 28 Feb 2007 17:24:16 GMT

همه محو رخ ساقی مستان

به شادی جامهای می بدستان

رخ ساقی بدانجا قبله گه بود

ز ساقی روی گرداندن گنه بود

عنایتها ز لطفش می نمود او

گره از کار مستان می گشود او

همه سرها به پای او نهادند

و دستان تهی سویش گشادند

abdezahra2 — Mon, 26 Feb 2007 18:24:17 GMT

در میخانه ها را بسته بودند

در میخانه ای دیگر گشودند

در آن میخانه ساقی مرتضا بود

بدست مرتضا جام بقا بود

در آن میخانه مستی ها دگر بود

ز مستی های دیگر بی خبر بود

ز کوثر پر شده پیمانه ها بود

ز آرامش پر آن دلخانه ها بود

abdezahra2 — Sat, 24 Feb 2007 19:32:52 GMT

بگویم من ترا جانا حکایت

ز مستی سحرگاهی روایت

حدیث عشق بازیها بگویم

از آن بنده نوازیها بگویم

حدیث وصل را نتوان بیان کرد

سخنهای نهان نتوان عیان کرد

همی گویم ترا روزی سحر بود

پر از شیدایی و پر شور و شر بود

abdezahra2 — Wed, 21 Feb 2007 15:04:15 GMT

شدم ضعیف و ناتوان ز دوریش مدد خدا

ز لطف بی مثال خود رسان خدا همه توان

به باغ و بوستان نگر ز دوریش غمی بود

تو بلبلان این چمن نگر شده چو قد کمان

زمین و آسمان خدا ز هجر او کند فغان

فغان و ناله سر دهد ز دست خود دهد عنان

خدا نما عنایتی بر دل زار و خسته ام

و بندگی خود خدا به عبد زهرا برسان

abdezahra2 — Sat, 17 Feb 2007 14:53:34 GMT

برفته عمر ما بسی در انتظار مقدمش

که تا مگر ز لطف خود حقیقت او کند عیان

بگفته او که شیعه ام به جستجوی آب نیست

وگرنه خود نشان آب بدو نمودمی بیان

بگوید او به شیعیان که تشنگی طلب کنید

و جرعه آب خشگوار طلب کنید آنزمان

مثال او در این جهان مثال آفتاب باد

که گر نباشد آفتاب فنا رود همه جهان

ندانم ای خدای من که کی شود شبم سحر

بیاید او سحرگهان ز ظلمتم دهد امان

abdezahra2 — Fri, 16 Feb 2007 11:34:18 GMT

گرفته این دل ای خدا ز مردمان این زمان

که شرح دل گرفتگی نگنجد او در این میان

هجوم آرد ای خدا غمی نهان در این دلم

خدا نما عنایتی رود ز دل غم نهان

به صبح و شب شمارمش تمام لحظه ها بسی

که شاید او بیاید و ز دل برد همه فغان

گرفته این دل ای خدا ز دوری حبیب تو

که حب او به هر دلی محبت تو بی گمان

برم شکایتم کجا ز شکوه ها پر این دلم

به جای نام نامی اش پر همه نام این و آن